Journalist Michaël Zeeman overleden
Nooit heb ik een zo begenadigd spreker ontmoet als Michaël Zeeman. Ik bezocht hem een keer voor een interview in HP/De Tijd in zijn woning in Amsterdam, het was vlak voordat hij naar Italie vertrok als correspondent van de Volkskrant. Zijn huis barstte zo ongeveer uit zijn voegen van de boeken. De boomstronk had niet alleen een indrukwekkend oratorisch vermogen, een groot literair arsenaal, maar ook een groot ego en een groot brein. In dat brein was de kanker ingetreden. Maandagavond is hij overleden. De dood van Bekende Nederlanders is zoiets als de dood van een ver familielid, je kende hem of haar nauwelijks persoonlijk, maar het grijpt toch aan. De kleurrijke Zeeman, die een lange vete had met Theo van Gogh, zal ik altijd herinneren als de man van dat weergaloze boekenprogramma Zeeman met Boeken – ik schreef er ooit dit snaakse verhaal over. Zeeman had er erg om moeten lachen, vertelde hij mij destijds. Maar ach, de man was niet in zijn eerste leugentje gestikt. Zo beweerde hij toen ook dat zijn roman voltooid was. Jammer dat hij er niet meer is.

Zijn wezen was een verschrikkelijk saaie rond rijdende bibliobus. Het is er niet beter op geworden. Dit spijt me zeer.