Privé Archief

Journalisten zijn een apart slag volk. Misdaadjournalisten al helemaal. Soms lijkt het erop dat ze meer bezig zijn elkaar te bestrijden dan (echte) boeven. Bart Middelburg heeft een langdurige vete met Bas van Hout. Peter R. de Vries en ik – voor zover men mij als misdaadjournalist kan beschouwen – kunnen niet door een deur. [...]

Hoe levensbekortend zou het zijn, je fulltime met crime-verslaggeving bezig houden? Ik heb het niet eens over afrekeningen. Voor zover mij bekend is in Nederland nog nimmer een misdaadjournalist door een crimineel geliquideerd, hoogstens kreeg er eens een een tikkie, en nu ik dit schrijf vraag ik me ineens af: wat is daarvan eigenlijk de [...]

Succes kent vele vaders, een mislukking… Enfin, u kent het wandtegeltje. Mijn hoofd zat nog vol met die ene moord (Van Gogh) en daar kwam ineens die andere moordzaak weer mijn nachtrust wreed verstoren. De Deventer moordzaak. Afgelopen dagen zal niemand zijn ontgaan dat er door toedoen van een groep onder leiding van Maurice de [...]

Enkele dagen geleden kreeg ik een email van Maurice de Hond. Dat zegt op zich weinig. Vermoedelijk krijgen honderdduizenden mensen mail van Maurice de Hond. Met vragen. Bijvoorbeeld of Peter R. de Vries naar Den Haag moet, of Piet Hein Donner ze nog wel allemaal op een rijtje heeft, of de aarde rond is (40 [...]

Na mijn vlucht besloot ik geen enkel contact meer met Emma te onderhouden. Dat was beter. Voor mij. Voor haar. Mijn leven in Sevilla hernam zijn saaie loop. Overdag schreef ik en mijmerde wat, ‘s avonds schreef ik en mijmerde wat, en ‘s nachts mijmerde ik wat en keek ik naar stomme Spaanse soaps (met [...]

Waarom ging ik met de kerst naar Nederland en bleef ik bij Emma logeren? Waarom leerde ik niet van het verleden? En waarom ging ik daarna wéér overstag? Ondanks het feit dat de kerstdagen op een regelrechte ramp uitdraaiden (ik zie nog de afdruk van Emma’s pumps in de deur) en ik zelfs het genoegen [...]

Nooit zal ik ontkennen dat Emma een groot hart heeft en een berg liefde te vergeven. Dat zei Emma zelf ook vaak: “Heeft er ooit iemand zo veel van je gehouden als ik, Stan?” Nee, vermoedelijk niet, dacht ik dan, maar liever dan al die liefde had ik het gewoon een paar dagen gezellig gehad, [...]

In Sevilla zou ik een boek schrijven, maar ik moest in eerste instantie natuurlijk gewoon zien te overleven. Een verblijf van tien maanden in den vreemde is voorwaar geen sinecure, zeg ik altijd maar. Als een mens dan ergens geen behoefte aan heeft, is het gezeik. Maar het geruzie met Emma bleef gewoon doorgaan. Over [...]

Sinds kort hadden we dus weer “een relatie”, Emma en ik, maar wat viel daarvan te verwachten? De dagen voor mijn vertrek naar Sevilla hadden we onstuimig ruzie gemaakt, zoals vanouds. Er was nu een reden bijgekomen: Emma koesterde een kinderwens. Met haar leeftijd beschouwde ze het krijgen van kinderen als een race tegen de [...]

Relaties hebben een houdbaarheidsdatum die van persoon tot persoon verschilt. Je hebt mensen die het zeven jaar uithouden met een partner (seven year itch) of een half leven (tweede leg) of drie maanden (twijfelkontjes) of een nacht (one night standjunkies). Mijn relaties duren normaal gesproken een jaar. De relatie met Emma verzandde niet in apathie, [...]

Die maandagmiddag legde ik de laatste hand aan het stuk over Tara. Ik veegde in het artikel niet alleen de vloer aan met de politica, maar nam en passant het artikel van Emma op de korrel, dat die zaterdag was verschenen en dat een eigenaardige mix was van eerder afgenomen interviews, waarin met geen woord [...]

Gods wegen zijn duister en zelden aangenaam. Op 13 maart schreef ik het laatste stukje op dit weblog. Het eindigde zo: “Adios pocos amigos!” Ik had besloten terug te keren naar Nederland. Ditmaal definitief. De problemen met mijn huurder in Buitenveldert waren mij boven het hoofd gegroeid en de eenzaamheid knaagde gaten aan mijn ziel. [...]