Waar doelde Steve Brown nu eigenlijk op toen hij in een nu al historisch tv-op-het-internet-momentje – dat eindigde met een schop onder de kont van misdaadverslaggever Peter R. de Vries – sprak van ‘maffiajournalist’?

Welnu, daarvoor moeten we terug naar december 1991. Toen schreef Bart Middelburg in Het Parool een artikel genaamd ‘PR uit de loop van een revolver’. De lead hakte er meteen goed in: “In zekere zin omvatte het misdaadsyndicaat van Klaas Bruinsma ook nog een divisie voor public relations. Die beging een aantal onbegrijpelijke blunders, maar boekte samen met misdaadjournalist Peter ‘Relaties’ de Vries ook opmerkelijke successen; pr at gun point.”

Middelburgs verwijten aan het adres van De Vries spitsten zich met name toe op drie punten:

1. Publicitaire passiviteit betrachten ten opzichte van de Bruinsma-organisatie (terwijl de verslaggever vele malen met Bruinsma en zijn kornuiten verkeerd zou hebben).
2. Steun aan Bruinsma verlenen tijdens een door deze tegen Het Parool aangespannen kort geding (Bruinsma zou zijn ingefluisterd door De Vries).
3. Het aanvaarden van een ‘beloning’ door in het tijdschrift Actueel een artikel te schrijven over het terugbezorgen van twee gestolen schilderijen door de Bruinsma-organisatie (overigens pas enkele maanden na de dood van Bruinsma zelf). Publiciteit die de organisatie goed van pas kwam.

De Vries is doorgaans nogal gauw aangebrand, maar deze keer zal niemand verbaasd zijn geweest dat hij onmiddellijk naar de rechter stapte. Het artikel in Het Parool raakte immers de kern van zijn geloofwaardigheid als onafhankelijk misdaadverslaggever. Een zichzelf respecterend journalist kon dit niet over zijn kant laten gaan. Maar De Vries moest uiteindelijk op onthutsende wijze bakzeil halen. Zowel de rechtbank als het gerechtshof in Amsterdam oordeelde dat de vordering van De Vries moest worden afgewezen. Volgens het arrest van het hof (van 15 juli 1993) diende de publicatie een ‘respectabel doel’ en waren de kwalificaties van Middelburg niet onrechtmatig.

Ja, van de rechter mocht worden gezegd dat sprake was van een ‘wederzijds profijtelijke relatie’, dat Peter R. de Vries ‘hand-en-spandiensten’ verleende aan de Bruinsma-groepering en dat hij behoorde tot de ‘journalistieke coterie’ van De Dominee – misschien wel de grootste gangster die Nederland ooit gekend heeft.

Eigenlijk is het best opmerkelijk dat het vonnis van het Amsterdamse hof de carrière van De Vries op geen enkele wijze in de weg heeft gestaan. Sterker nog: de ster van Peter R. steeg en steeg alleen maar. En nog steeds wordt de rode loper voor hem uitgelegd. Zelfs de relatie met zijn ‘beste vriend’ Cor van Hout en het feit dat een redactrice van zijn programma met diezelfde Van Hout het bed deelde, konden daar geen afbreuk aan doen.

In Napoli en omgeving schijnen ze er wel eens vreemd van op te kijken. Maar ach, dan halen ze de schouders op en zeggen: “Ies die Ollanda he, iese raar landje..” Misschien een leuk thema voor de volgende Avond van het Spannende Boek?