Het duistere verleden van Alexander Pechtold (+naschrift)
Paul Ruijs, luis in de pels van juridisch Nederland, stuurde mij via de mail een artikel. Over de alom bewierookte Alexander Pechtold. Volgens Ruijs valt er nogal wat af te dingen op de integriteit van de D66-fractievoorzitter. Sterker, Ruijs noemt Pechtold ‘een leugenaar’. Het draait om een mogelijke fraude rond een onteigeningsprocedure door de gemeente Leiden, waar Pechtold van 1997 tot 2003 wethouder was. Volgens Ruijs was Pechtold volledig op de hoogte van de vermeende fraude en heeft hij meegewerkt aan het stoppen van de affaire in de bekende doofpot. Zelf heb ik de zaak niet bestudeerd, maar het lijkt me belangrijk en Ruijs kennende gaat hij niet over een nacht ijs. Ik druk het artikel hieronder integraal af…
Pechtold, een moderne verlichte geest voor wie het allemaal niet internationaal, liberaal en progressief genoeg kan gaan tegenover behoudende populisten die de nationalistische onderbuik bespelen. Nu politici en journalisten ‘kereltje‘ Pechtold ongeveer bij leven al heilig verklaren valt er wel een kanttekening te plaatsen bij wonderboy die nogal routineus woorden als eerlijkheid, duidelijkheid en openheid laat vallen. Nog niet zo heel lang geleden moest deze rasopportunist daar als lokaaltje – wethouder van Leiden – niets van hebben.
Toen deugde hij al niet want op 27 mei 1998 hield hij samen met de CvdK Franssen ‘spontaan’ een persconferentie om mee te delen dat er van fraude onder zijn verantwoordelijkheid geen sprake was. Beschuldigingen dat Leiden stevig had gefraudeerd rond de onteigening van een stuk bouwgrond waren volstrekt onterecht. Sterker nog: mijnheer Ruijs – die optrad namens de gedupeerde – moest eens ophouden met zijn stemmingmakerij, doofpot-verhalen en dwaze beschuldigingen.
Die kwamen erop neer dat de gemeente Leiden bij een onteigeningsprocedure van een stuk bedrijfsgrond t.b.v. woningbouw een ernstige,niet bestaande, bodemverontreiniging in scene had gezet. Daarom werden de noodzakelijke saneringskosten vanwege het principe dat de vervuiler betaalt, bij de hevig protesterende eigenaar in mindering gebracht op de onteigeningsprijs. Anders gezegd: Leiden kwam door deze truc voor een koopje aan de bouwgrond want eenmaal onteigend was de sanering natuurlijk niet meer nodig. Die werd dan ook nooit uitgevoerd, maar kereltje Pechtold weet alles van rattige en smerige politieke spelletjes.
Leiden declareerde het bouwrijp maken van het terrein en het slopen van het bedrijfspand als ‘bodemsanering’ bij de Provincie ZH, hergebruikte de vrij gekomen ‘ernstig vervuilde’ grond en voerde onder de vlag van “sanering” een veel grotere hoeveelheid wel vervuilde grond van elders uit Leiden af. Omdat die laatste hoeveelheid niet paste in de inhoud van het onteigende stuk grond, werden tekeningen, vrachtbrieven en saneringsverslagen vervalst. Van die vervalsingen waren Pechtold, Franssen, de milieu-inspectie van VROM, de ambtelijke top van VROM inclusief Pronk via kamervragen tot in detail op de hoogte. Alle paarse bestuurders van gemeente, provincie en rijk slaagden er met hulp van het OM in – daar bepalen ze wie er wel en niet vervolgd wordt – om deze beerput gesloten te houden. De gedupeerde is uiteindelijk financieel en anderszins zwaar in de problemen geraakt en kort daarna overleden.
Maar eerlijk is eerlijk: ook toen al kon Pechtold goed liegen, anderen beschuldigen en de vermoorde onschuld spelen, blijkbaar een voorwaarde om een uitstekend politicus te worden.
Bronnen/verantwoording: o.a. kamervragen 98/99 nr. 2989913350.
Vele publicaties o.a. in Leidsch dagblad en het Algemeen dagblad 11/3/00, archief TV West.
Mr. P.P.M. Ruijs juridisch onderzoek/ advies
telefoon: 0182 538171 06 48771708 e-mail: ppmruijs@kpnplanet.nl
Naschrift Stan de Jong: Paul Ruijs stond in elk geval niet alleen in zijn vermoeden dat de gemeente Leiden had gefraudeerd. Ook het Statenlid C. van Laar van de provincie Zuid-Holland constateerde dat er was gesjoemeld met de bodemsanering om er zo een financieel slaatje uit te slaan. Dat blijkt uit diverse ANP-artikelen die in 1998 verschenen en die ik in dit fraudebodemsanering.word document op een rijtje heb gezet. Het minsterie VROM besloot uiteindelijk na onderzoek dat er geen fraude in het spel was. Reageerder Theo Ichtus vond enkele links naar Kamervragen1 en Kamervragen2 over deze affaire.
Citeer
“Sterker nog: mijnheer Ruijs – die optrad namens de gedupeerde – moest eens ophouden met zijn stemmingmakerij, doofpot-verhalen en dwaze beschuldigingen.”
Waar heb ik dat eerder gehoord?